Dominostenen

Dit vond ik ondersteboven achterin mijn geschiedenisschrift tijdens het leren vandaag.
Je moet het lezen als 'duizend tot de tweede' en een van de lettergrepen van 'dominostenen een beetje inslikken'.

De vs zag eens dominostenen
Dacht, met 't vallen in 't verschiet
In en land zo vol met mensen
Mist men er 1000² niet

Ik weet het, t rammelt aan alle kanten, maar dat deed de buitenlandse politiek van de VS in de jaren 60 ook. En nu allemaal Forrest Gump kijken.

Mesmerising Music II - Ólafur Arnalds

Handome, funny, talented and above all: Icelandic! We're talking Ólafur Arnalds.

 


His music is usually described as a combination of classical with post-rock climaxes, with grandiose extremes, orchestral ambience, and since his last album: poetic lyrics sung by a man who looks nothing like it but sounds like an angel: Arnor Dan.

"Roaring lungs, as oath becomes through flight past trees
Only the rhythm of love escapes the harmonies
Leaving us a beat"

From Old Skin
Pay attention to the video for this song too, it is really enchanting in combination with the music.

One of my other favourites is Til Enda. I couldn't find a version with a proper video, so just don't look at it :P
The name of this this  song means something like 'The light comes slowly' and the video is also beautiful and brilliantly animated. It's called Hægt, kemur ljósið.

I've been to two of Ólafur's shows, both in the same venue in Amsterdam. He makes a lot of jokes between the songs, which is a nice contrast with the seriousness of the music, which he plays with an intention only rivalled by Sigur Rós's imperturbable frontman. The first time I went to see him live, Ólafur asked us to sing a note and recorded it, then played it as part of the next song. Appearantly we were the first audience to ever ask for a re-recording because someones voice had wavered from an A to a B and back, and you heard it :p It was in Paradiso, where they have those plastic cups that make a hollow ringing sound when they topple over -which they do all the time, especially during the quiet, intimate parts- and he recorded that too, with everyone dropping their cup at the same time. It is the sharig of such moments that make concerts memorable and give the artist just a slight head start in the race for the title of 'my favourite'. Currently thee musicians share it and Ólafur is well on his way to making it a shared 4.
Here is one last one for the road, probably one of my favourite songs of all time: Ljósið

A shot from 'Old Skin'

Schooluniform

In de derde en vierde gingen we met de klas een week naar Engeland op excursie. De ene keer naar Londen, het standaard riedeltje, de andere keer naar Bristol. Daar bezochten we ook een Engelse school. Het had een echte uitwisseling moeten zijn, met matches enzo, maar daar kwam niet veel van terecht. We hebben twee uur met ze geknipt en geplakt aan posters, en een uurtje door een winderige stad gesjokt. Het enige contact tussen de twee groepen bestond uit het constant roepen van 'Mary, Mary!' tegen een van de Britse jongens, die nog maagd was. Blijkbaar is dat een valid reason om een jongen van zestien uit te schelden.
Anyway. Tijdens die week in Bristol kwam ik tot een aantal conclusies over de Engelse schooljeugd. Een daarvan heeft, zoals de titel waarschijnlijk al deed vermoeden, te maken met de schooluniformen. Persoonlijk vind ik ze meestal wel leuk om naar te kijken, want stropdassen, maar ik moet er niet aan denken zelf elke dag in zo'n pakje te moeten lopen. Precies hetzelfde als de rest... Niks voor mij. Maar de Britten lijken daar wat op gevonden te hebben: ze onderscheiden zich d.m.v  hun haar (en jammergenoeg vaak een te dikke laag makeup bij de meiden).



 

Na de excursie was ik niet meer zo bezig met het hele fenomeen, tot een paar dagen geleden. Toen realiseerde ik me namelijk dat mijn school wel degelijk een soort uniform heeft, en dan vooral voor de jongens:

- Haar in een scheiding
- Overhemd of trui van een goed merk
- Zo'n beige broek die je tot voorheen meteen tot skater bestempelde
- Vans of suede/lakschoenen

Ik weet dat ik ontzettend aan het stereotyperen ben. De meeste jongens zijn waarschijnlijk gewoon helemaal tevreden met hun stijl en vinden het leuk er aandacht aan te besteden. Maar toch kan ik er niet aan ontkomen dat het me opvalt, al die uniformiteit.




English

In third and fourth grade of high school (15/16 years old) I went on excursions to England with my school. The first time we visited London, the second time a school in Bristol. It was supposed to be a real exchange, with matches etc, but not much came of that. The only real contact between the Brits and the Dutchies consisted of repeatedly calling one of the English guys ‘Mary’ because he was still a virgin. Apparently that is a legit reason to make fun of a 16 year old boy.

Anyway. During that week in Bristol, I came to a few conclusions about the English school youth. One of those has, as you may have guessed from the tilte, to do with school uniforms. Personally I think they’re rather nice to look at, 'cause ties, but I’m glad I don’t have to wear one myself. Looking exactly the same as everyone else... Not my cup of tea. However, the Brits seem to have found a solution: they do stuff with their hair most Dutchies wouldn’t even think of.

Ather the excursion I went back to daily life and nearly forgot about the whole concept, until a few days ago. Then, I realised that we actually do have some sort of uniform at my school, especially the guys.

 

It consist of:

- Parted hair (is that how you say it in English?)
- Dress shirt or sweater from a good brand
- The beige trousers that used to define you as a skater
- Dress shoes or Vans

                                  

I know, I’m really stereotyping (is that a verb?). I know most guys probably like and enjoy their style and don’t mind spending money on it, but I can’t help but to notice, all this uniformity.  

Also, feel free to comment!